sana tüm yakıştırdıklarımdan çok daha fazlası yada çok daha azıydın belki de. benim kalıplarıma göre büyümüştün içimde. kendimi koskoca bir yalan ilan ettim, sen ise benim tek gerçeğimdin. hayır, doğru söylemiyorum. sen hiç gözlerimi okumuyorsun benim. sandığımdan çok daha fazlasıyım belki de, herşey yetersizdi sevgimizde. küçüklüğümde hissettiğim bir film sahnesiydi sevgi benim için. işte o filmde robot bir çocuğun insan bir anneye duyduğu saf ve katıksız sevgiydi. onun için gerçek bir çocuk olmaya çalışmasıydı benim hayat serüvenim. dedim ya, sadece bir filmdi, bunu yaşamıyoruz.

sende tüm istediklerim korkutucuydu belki de, korkup kaçtım. hazır değildim yeniden sorumluluk almaya, kendimi sakladım. şimdi bir defa, yalnızca dur ve gözlerimi oku, konuşmaktan yoruluyorum. ne istiyorum böyle, kaçıyorsun. lütfen beni bırakıp gitme.

kendimi şartladım buna, bu kader. bu bizim bir parçamız olmalı, işte biz böyle olmalıyız, kendimi şartladım bir kere ben. oysa sana tüm yakıştırdıklarımdan çok daha azısın bence. izle beni, rol yapıyorum. gerçek olamayacak kadar mekaniğim, bak bana gülüyorum. biliyordun, biliyordum ve biliyorduk ki ben sevgi taşıyamayacak kadar soğuğum. inanma, sana söylenen hiçbirşeye, yalnızca burada duralım bir kaç dakika daha ve titre benimle. bedenimin soğukluğu ellerinden başlasın seni sarmaya. yüzün donuklaşacak, görüyorum ve gözlerin tıpkı benimkiler gibi birer yalancı. titriyoruz. bu bir ritm değil, düzensizlik tüm bu düşüncelerimiz. sen benim değilmişsin zaten, çek git. kendi kabuğunda çürüyen bir cevizim ben. bana bu benzetmeleri nereden bulduğumu sorma, haydi çek git. sende bana benziyordun aslında.